Showing posts with label անկախություն. Show all posts
Showing posts with label անկախություն. Show all posts

21.9.13

«ԻՄ ՀԱՅԱՍՏԱՆ ՅԱՐՆ ԵՄ ՍԻՐՈւՄ»

ՇՆՈՐՀԱՎՈՐՈՒՄ ԵՄ ԲՈԼՈՐ ՀԱՅՐԻՍ ԱՆԿԱԽՈՒԹՅԱՆ ՏԱՐԵԴԱՐՁԻ ԱՌԹԻՎ: ԵԿԵՔ ԱՂՈԹԵՆՔ, ՈՐՊԵՍԻ ԱՍՏՎԱԾ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻՆ ԱՆՀԱՄԵՄԱՏԵԼԻ ՀԶՈՐՈՒԹՅՈՒՆ ԵՎ ԱՌԱՋԸՆԹԱՑ ՊԱՐԳԵՎԻ ԱՄԵՆ ԼԱՎ ԲԱՆՈՒՄ, ՈՐՊԵՍԶԻ ՀԱՋՈՐԴ ՔՍԱՆԱՄՅԱԿԻՆ ԱՉՔՆԵՐՍ ԲԱՑԵՆՔ ՄԻԱՆԳԱՄԱՅՆ ԱՅԼ` ՄԵՐ ԱԶՆԻՎ ԵՐԱԶԱՆՔՆԵՐԻ ԱՆԿԱԽ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆՈՒՄ: 
ԻՍԿ ՔԵԶ ԻՄ ՀԱՅ ԺՈՂՈՎՈՒՐԴ ՄԱՂԹՈՒՄ ԵՄ ԱՌԱՏ ՈՒ ԱՆՍԱՀՄԱՆ ՍԵՐ ՍՈՒՐԲ ՊՈՂՈՍ ԱՌԱՔՅԱԼԻ ԽՈՍՔԵՐԻ ՀԱՄԱՁԱՅՆ.

«ՁԵՐ ԱՄԵՆ ԻՆՉԸ ՍԻՐՈՎ ԹՈՂ ԼԻՆԻ» 
(Ա ԿՈՐՆԹ. 16:14):

Նկարը` այստեղից

15.9.11

ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ Ե՞Ս ԵՄ

Այս հոդվածը քաղաքական ենթատեքստ ունեցող առաջին և թերևս վերջին գրառումս է (չեմ սիրում այս թեման): Բնավ նպատակ չունեմ  որևէ մեկին կամ որևէ խմբի ինչ-որ  բան ակնարկելու, և գրելիքս պաշտպանություն կամ քննադատություն չէ, ուղղակի Հայաստանի Երրորդ Հանրապետության  անկախության 20-ամյակին ընդառաջ շատերի պես իմ մեջ էլ զարթնեց «պատրիոտիզմը» ես էլ ուզեցի ասել «Հայաստանը ես եմ», բայց չկարողացա... Մտքերս լույսի արագությամբ սուրացին պատմության ու անցյալի մասին գիտելիքներիս կիսադատարկ գրադարակով, քննադատեցին շատերին, պարսավեցին, ամոթանք տվեցին, մյուսներին մի փոքր գովեցին, ոմանցով հպարտացան, բայց Հայոց անկախության 20-ամյակի առաջ կանգ առան շիկնած ու ամոթխած, ինչպես հեքիաթի պառավը՝ տաշտակի, կոտրված տաշտակի առաջ: Ու ես հասկացա, որ մեկ մարդով, առավել ևս ինձանով Հայաստան չի լինի: Ինչո՞ւ: Որովհետև ես էլ, դու էլ, նա էլ, նրանք էլ, մենք բոլորս այսօր մի-մի բիբլիական Կայեն ենք, որ առանց ինքներս մեզ հաշիվ տալու եղբոր վրա «ձեռք ենք բարձրացնում»: Իսկ արդյո՞ւնքը: Արդյունքը անկախ Հայաստանի երկատումն է, եռատումը, քառատումը... Զավթիչ-տիրաններն են ասել. «Բաժանի´ր, որ տիրես»: Մտքերս հիշեցրին վաղուց կարդացած մի հոդված, որ 20-րդ դարի սկզբին լսելով մի ծեր ու փորձառու անգլիացուց` գրի է առել ռուս ականավոր կրոնափիլիսոփա Իվան Իլյինը (1883-1954թթ): Վերընթերցեցի և տողերի միջև կարդացի անցած 20 տարիների հայաստանյան տարեգրությունը, 20-ամյա Հայաստանի ներկան: